Bos días, tristura | Françoise Sagan por Tamara Andrés

Capítulo 1º

Adeus, tristura

Bo día, tristura.

Estás gravada nas liñas do teito,

estás gravada nos ollos que amo.

Non te correspondes coa miseria,

pois os beizos máis pobres denúnciate

cun sorriso.

Bo día, tristura,

amor dos corpos amables,

forza do amor,

cuxa amabilidade se erixe

coma un monstro incorpóreo.

Cara desencantada:

tristeza, belo rostro.

Apenas desfigurada, Paul Éluard.

Négome a poñerlle o nome de tristura a ese sentimento cuxo tedio, cuxa dozura me obsesionan. Trátase dun sentimento tan pleno, tan egoísta, que case me produce vergoña, cando a tristura sempre me pareceu honorable. A ela non a coñecía, mais si experimentara o fastío, o arrepentimento e, con menos asiduidade, o remordemento. Hoxe algo me envolve, unha especie de seda enervante e doce, e me separa dos demais.

Aquel verán tiña dezasete anos e era perfectamente feliz. Os «demais» eran meu pai e mais Elsa, a súa amante. Para comezar, teño que explicar unha situación que a priori podería parecer inverosímil. Meu pai tiña corenta anos e levaba quince viúvo, era novo e estaba cheo de vitalidade e de posibilidades. Dous anos antes, cando saín do internado, non me resultou difícil entender que vivise cunha muller, pero custoume máis asimilar que esta mudase cada seis meses. Con todo, a súa sedución e as miñas predisposicións pronto me arrastraron cara a esa vida nova e doada. El era un home despreocupado, bo nos negocios, que sempre se amosaba curioso, pero tamén se cansaba facilmente; gustábanlle, ademais, as mulleres. Non me foi difícil querelo, e dun xeito tenro, xa que era bo, xeneroso, feliz, e  moi agarimoso comigo. Non podo imaxinar un amigo mellor, nin máis divertido. Neste comezo de verán, incluso me chegou a preguntar se a compañía de Elsa, a súa nova amante, me resultaría incómoda durante as vacacións. Non puiden facer outra cousa que negarllo, xa que sabía que necesitaba das mulleres e que, ademais, Elsa non suporía ningunha molestia. Tratábase dunha muller alta e rubia, entre sofisticada e mundana, que se dedicaba tanto a facer de extra nos estudios como a frecuentar os bares dos Campos Elisios. Era amable, bastante simple, e non tiña grandes pretensións. Ademais, a felicidade que nos producía a min e a meu pai marchar impedíanos ver nela un problema. El alugara no Mediterráneo unha casa grande e branca, illada e con encanto, coa que levabamos soñando desde os primeiros calores de xuño. Construírase sobre un promontorio e dominaba o mar. Un bosque de pinos agochábaa da estrada, e desde ela, a través dun camiño de cabras, chegábase a unha pequena cala dourada bordeada por uns cons roxizos nos que se mexía o mar.

Os primeiros días foron marabillosos. Pasabamos horas na praia, torrados de calor. Pouco a pouco iamos collendo unha cor sa e dourada, excepto Elsa, que roxaba e pelaba nuns sufrimentos horribles. Meu pai executaba movementos difíciles coas pernas co fin de eliminar uns principios de barriga incompatibles coas súas características de Don Juan. A partir do amencer eu xa estaba na auga, unha auga fresca e transparente, na que me ocultaba, na que me escondía con movementos desordenados para desfacerme de toda sombra, de toda a poeira de París. Logo estendíame na area, collía unha manchea dela na man e deixaba que se me escorrese entre os dedos nuns chorros amarelos e doces. Dicíame a min mesma que aquilo escorregaba como o tempo; considerada esa idea fácil, e resultábame agradable ter ese tipo de ideas: era verán.

O sexto día vin a Cyril por vez primeira. Bordeaba a costa nun veleiro pequeno que alagou diante da nosa cala. Axudeino a recuperar as súas pertenzas e, no medio das risas, souben que se chamaba Cyril, que estudaba dereito e que estaba a pasar as vacacións coa súa nai nunha casa preto da nosa. Tiña un rostro tipicamente latino, moi moreno, moi afable, que transmitía certa sensatez, certa protección, que me agradou. Mais eu fuxía deses estudantes violentos de universidade que só se preocupaban por si mesmos, sobre todo pola súa xuventude, na que atopaban o tema dun drama ou un pretexto para o seu fastío. A min non me gustaba a xuventude. Prefería os amigos de meu pai, homes de corenta anos que me falaban con cortesía e tenrura, e que me transmitían ao mesmo tempo unha dozura de pai e de amante. Pero Cyril atraeume. Era alto e ás veces guapo, e a súa beleza inspiraba confianza. Eu non compartía co meu pai a aversión pola fealdade que nos facía coñecer xente estúpida, mais sentía unha especia de molestia, de baleiro, ante xente desprovista de encanto físico: a súa resignación a non agradar semellábame unha imperfección indecente. Que buscamos, se non é agradar? Aínda a día de hoxe descoñezo se este anhelo de conquista agocha unha sobreabundancia de vitalidade, un desexo de influír ou unha necesidade furtiva, inconfesada, de sentirse a gusto cun mesmo, resgardado.

Cando Cyril se despediu, díxome que me ensinaría a navegar. Volvín cear e non puiden deixar de pensar nel, polo que non participei, ou pouco, na conversa, e apenas reparei nos nervios que amosaba meu pai. Despois da cea, estarricámonos nas hamacas da terraza, ao igual que todas as noites. O ceo estaba repleto de estrelas. Eu contemplábaas, agardando quizais que caeran e que comezasen a atravesar o ceo coa súa caída. Pero aínda estabamos a comezos de xullo, polo que non se movían. As cigarras cantaban na terraza. Debían de ser miles as que, bébedas de calor e de lúa, lanzaban tales gritos durante noites enteiras. Alguén me explicara que a súa empresa consistía en fretar unha contra outra os seus élitros, pero prefería crer nese canto de gorxa gutural, instintivo coma o dos gatos na súa estación. Viviamos ben: os pequenos grans de area entre a miña pel e a miña blusa resgardábanme dos lenes ataques do sono. De súpeto, meu pai esgarrou e incorporouse na súa hamaca:

–Teño que anunciarte unha chegada –dixo.

Pechei os ollos, desesperada. Sabía que a tranquilidade que nos envolvía non podía durar moito tempo.

–Dinos de quen se trata –berrou Elsa, sempre sedenta de mundanidades.

–Anne Larsen –respondeu meu pai.

Acto seguido dirixiuse a min. Eu mirábao, demasiado estupefacta para reaccionar.

–Díxenlle que viñese se se atopaba moi cansa coas súas coleccións e…vai vir.

Nunca podería ter adiviñado iso. Anne Larsen era unha amiga da miña pobre nai que apenas se levaba co meu pai. Non obstante, cando saín do internado, dous anos antes, meu pai, que non sabía que facer comigo, envioume canda ela. Nunha semana, vestírame de xeito sofisticado e aprendérame a vivir. Crecera en min unha admiración apaixonada por aquela muller, quen soubo desviala habilmente cara a un rapaz do seu círculo. Debíalle, xa que logo, as miñas primeiras elegancias e os meus primeiros amores, polo que lle estaba moi agradecida. Con corenta e dous anos, era unha muller moi sedutora, moi solicitada, cun rostro bonito, altivo, mais tamén neutro e indiferente. Esa indiferenza era o único que se lle podía reprochar. Era amable e fría. Todo nela reflectía unha vontade constante, unha bondade que intimidaba. Aínda que estivese divorciada e libre, non se lle coñecía amante ningún. Ademais, as relacións que mantiñamos eran diferentes: ela  quedaba con xente selecta, intelixente, discreta, e nós con persoas ruidosas, sedentas, ás que meu pai unicamente lles esixía ser guapas ou simpáticas. Eu creo que nos desprezaba un pouco, a meu pai e a min, porque nos agradaba a diversión e a futilidade, do mesmo modo que desprezaba calquera exceso. O único que nos reunía eran ceas de negocios (ela dedicábase á costura e meu pai á publicidade), a lembranza da miña nai e os meus esforzos, xa que, aínda que me intimidaba, admirábaa moito. Esta chegada repentina presentouse coma un contratempo tendo en conta a presencia de Elsa e a concepción da educación que tiña Anne.

Elsa subiu deitarse tras un remuíño de preguntas sobre a situación social de Anne. Eu quedei soa co meu pai e fun sentarme nos chanzos, aos seus pés. Inclinouse e posou as súas mans nos meus ombreiros.

–Por que es tan tangueleirana, miña rula? Pareces un gatiño salvaxe. Gustaríame ter unha filla guapa e loura, algo forte, cos ollos de porcelana e…

–Pois non é o caso –respondinlle–. Por que invitaches a Anne? E por que aceptou ela a túa invitación?

–Para ver o teu vello pai, quizais. Nunca se sabe.

–Non es dos homes que lle interesan a Anne –contesteille–. Ela é demasiado intelixente, respéctase moito. E Elsa? Pensaches en Elsa? Imaxinas as conversacións entre ela e Anne? Eu non.

–Non reparara niso –confesou–. É certo, que barbaridade. Cécile, meu ben, que che parece se volvemos a París?

Ría con dozura rozándome a caluga. Volvinme e fiteino. Os seus ollos escuros brillaban, os seus bordes estaban acentuados por unhas engurriñas divertidas, e encollía un pouco a boca. Semellaba un fauno. Boteime a rir con el, como cada vez que el atraía algún problema.

–Miña vella cómplice –dixo–, que faría eu sen ti?

O ton da súa voz soou moi convincente, moi tenro: entendín que para el non contar comigo implicaría unha desgraza. A altas horas da noite, falamos do amor e das súas complicacións, que para meu pai eran imaxinarias. Rexeitaba sistematicamente as nocións de fidelidade, de seriedade e de compromiso. Explicoume que eran arbitrarias, estériles. Esas verbas sorprenderíanme na boca doutra persoa, pero sabía que, no seu caso, iso non excluía nin a tenrura nin a devoción, sentimentos aos que adoitaba entregarse con máis facilidade da que lle gustaría, xa que os sabía provisorios. A súa perspectiva seduciume: amores rápidos, violentos e pasaxeiros. Non tiña idade para deixarme seducir pola fidelidade e apenas coñecía o amor, que para min se reducía a citas, bicos e cansazo.

Tradución de francés a galego de Tamara Andrés

https://esquecemosotempo.wordpress.com/

@mara__andres

tumblr_mt4u7zUtMm1qz6f9yo1_500

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s